Opvoeden is verbinden!

Er zijn ontzettend veel boeken geschreven over opvoeden, met verschillende visies en methodes hoe je het beste met je kind kan omgaan. Het gevaar van doen wat er in de boeken geschreven staat, is dat je vergeet om goed te kijken naar je kind en naar jezelf. Er worden trucjes aangeleerd, zoveel minuten op de gang, tot 3 tellen, belonen, in de hoek, strafstoeltje, negeren etc.. maar wat als dit niet meer het gewenste resultaat geeft? Ik ben pedagoog, dus ik heb heel veel trucjes in mijn rugzak zitten, gelukkig heb ik een dochter gekregen die mij vanaf het begin heeft geleerd dat dit niet de manier is.

Een voorbeeld; toen ze ongeveer 1 jaar oud was, dacht ik dat de peuterpuberteit vervroegd is begonnen! Elke ochtend was het een grote strijd om haar aan te kleden, ik heb van alles geprobeerd. Haar afleiden, haar voorbereiden, uitleg gegeven, haar even alleen gelaten, streng toegesproken, de ik-boodschap, op een later moment aankleden etc. Soms werkte het, maar het was van korte duur. Uiteindelijk hield ik haar echt stevig vast en kleedde ik haar aan. Mijn trukendoos was op en ik ging over in macht. Dit ging totaal tegen mijn gevoel in, maar ik wist niet meer hoe ik het anders kon aanpakken. Totdat ik op een dag dit aan een vriendin vertelde en zij met mij meedacht, we keken samen naar het gedrag achter het gedrag van mijn dochter en vroegen ons af wat haar vraag was. Waarom laat je haar zichzelf niet aankleden, zei mijn vriendin? Dat was niet eerder in mij opgekomen. De volgende ochtend was dat mijn plan, ze mocht zichzelf aankleden. Het lukte haar natuurlijk nog niet, maar het was geen gevecht meer! Ze kreeg de tijd en de ruimte om het zelf te proberen en ze werd betrokken bij het aankleden, dat was wat zij nodig had.

Opvoeden is in contact treden met je kind, toen ik mijn ‘trucjes’ uit de kast haalde was ik niet bezig met wat nou echt haar behoeft was op dat moment. Ik wilde eigenlijk dat ze ophield met het gevecht, want ze moest aangekleed worden. In contact treden met haar was zoeken naar wat haar vraag is, waarom ze zich zo gedraagt. Wat heeft ze van mij nodig? Zij had op dat moment nodig dat ik haar op een liefdevolle manier de mogelijkheid gaf om het zelf te leren doen. Het verschilt per kind en per leeftijdsfase wat er nodig is. Het blijft een zoektocht naar kijken naar je kind en naar jezelf.

We handelen ook vaak als opvoeders door te kijken naar welke resultaten we voor de toekomst willen voor ons kind. Bijvoorbeeld ik wil dat mijn kind later een succesvolle volwassene is, een doorzetter, sportief en onafhankelijk etc. We passen dan ons opvoedstijl aan om dat te creëren, dit gaat vaak onbewust. Natuurlijk mag je wensen hebben als ouder van je kind, maar een kind is niet een onbeschreven blad. Wil je dat jouw kind bepaalde dingen meekrijgt die jij als volwassene belangrijk vindt, dan ben jij het levende voorbeeld. Dit geeft geen garantie dat jouw kind dit dan ook gaat vinden, maar je laat in ieder geval zien dat jij het als volwassene belangrijk vindt. Opvoeden is niet ervoor zorgen dat jouw kind doet wat jij als opvoeder wil. Het gaat om de ruimte van het kind vanuit gezamenlijk belang in te vullen, doen wat jouw kind op dat moment nodig heeft, zodat je kind kan worden wie hij is, in zijn tempo en op zijn eigen manier. Het gaat ook om wat bij jou past als ouder. We kunnen niet weten wat een kind nodig heeft in de toekomst. We kunnen alleen kijken naar het hier en nu en vertrouwen hebben dat dit een positief effect heeft op zijn toekomst. Dit maakt het opvoeden een stuk eenvoudiger.

De stress wordt een stuk minder, want we hebben geen controle op het gedrag van een ander, het gedrag van mijn kind zegt niets over mijn opvoederschap en we hebben geen eindresultaat meer voor ogen. Dan kunnen we als ouders in het hier en nu zijn en onze kinderen geven wat ze werkelijk nodig hebben; aandacht, liefde, duidelijkheid en uitleg!