Niet storen a.u.b.

Wat is het toch een fantastisch vak: pedagogisch coach zijn. Je helpt mensen groeien, om de allerkleinsten het allerbeste te geven. Maar als je eenmaal de tijd gevonden hebt om te coachen, merk je dat je niet zomaar binnenkomt. Je voelt dat er figuurlijk gezien een bordje op de persoonlijke deur hangt: ‘Niet storen a.u.b!’ Ondanks je beste bedoelingen, valt het je op dat pm’ers liever met rust gelaten willen worden en je merkt dat ze onzeker worden van jouw goed bedoelde adviezen. In dit blog lees je hoe je hoe dit komt en hoe je hier op een effectieve manier mee om gaat.

Eigenlijk wil iedereen, van jong tot oud, wel eens met rust gelaten worden. Hoe komt het toch dat we steeds vaker de behoefte hebben om dat bordje van ‘niet storen’ op te willen hangen? Veranderingen spelen een belangrijke rol hierin. Er ontstaat vaak weerstand als er veel veranderingen zijn die van bovenaf bepaald worden, zoals allerlei wet- en regelgeving. De ervaren werkdruk stijgt onmiddellijk en wanneer de druk hoog is willen we liever even met rust gelaten worden.

Een andere veelvoorkomende reden is dat we snel het gevoel hebben dat we het niet goed doen. Als pedagogisch coach kan je het merken doordat pedagogisch medewerkers zenuwachtig zijn als je komt. Je hebt het gevoel dat ze jouw inmenging zien als een keuring, je ziet ze non-verbaal een houding aannemen van het bordje niet storen.

Wat gebeurt er bij jou als je signalen opvangt dat er geen ruimte is bij de pm’ers in hun hoofd om gecoacht te worden, of als je ziet dat ze heel onzeker worden als je er bent?

Heb je de neiging om de ander dan ook daadwerkelijk even met rust te laten? Om naar dat bordje ‘niet storen’ te luisteren? Voel je ook een gevoel van onzekerheid opkomen, want natuurlijk wil je de pedagogisch medewerkers niet het gevoel geven dat ze het niet kunnen. Je waardeert hun werk juist ontzettend.

Maar in plaats van de medewerkers te laten, is er duidelijk werk aan de winkel. Jij voelt ook dat je functie niet voor niets in het leven geroepen is en je wilt het liefste dat iedereen groeit, om de allerkleinsten het allerbeste te geven. Maar hoe doe je dat dan als je die weerstand en onzekerheid ervaart bij de pedagogisch medewerkers en bij jezelf? Link boek.

Je kan starten met o.a. volop aandacht te besteden aan (zelf)waardering. Jij en de pedagogisch medewerkers mogen de overtuiging hebben dat jullie van top tot teen goed zijn zoals jullie zijn. Jullie mogen diep in je hart voelen dat jullie nu al van toegevoegde waarde zijn voor elkaar en voor de allerkleinsten in de samenleving.

Als er gewerkt wordt aan deze mindset, dan voelt coaching (of het doen van bijvoorbeeld opleidingen) niet als het opvullen van tekorten, want je bent al goed zoals je bent. Als het ingezet wordt als een middel om te mogen groeien en NOG beter te worden dan ontstaat er vanzelf minder weerstand. Op deze manier wordt het bordje van ‘niet storen’ veel minder snel figuurlijk opgehangen. Wil op een hele ontspannen manier ervaren hoe jij dit nog beter kunt gaan toepassen? Wees dan welkom om de management roman: ‘Pedagogische groei vanuit rust’ te bestellen.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *